Verstandsmens - Gevoelsmens: Brein versus Buik

 

Iedereen kent de grove verdeling van rationele en emotionele mensen in z’n omgeving. De verschillen tussen deze mensen in hun eigenlijke gedrag en manier van denken.
Bij mij waren er de vragen:
Wat doen beide manieren van denken met je eigenwaarde en levenshouding?
Wat is de oorsprong hier van?
Wat kunnen we hier in de toekomst mee?
In dit blog werk ik uit hoever ik hier inmiddels mee ben gekomen.

RatioMijn ervaring met rationele mensen is dat ze doorgaans een stevig zelfvertrouwen lijken te hebben. Hun argumenten, redenaties, berekeningen en belangen lijken voor hen erg vanzelfsprekend te zijn.
In hun spreken hoor je geen twijfel over hun visie. Sterker nog het is geen visie het zijn feiten naar hun idee. Dit maakt dat zij zich wijs, verstandig, volwassen en zeker lijken te voelen.
Hun denken is echter ook nogal ‘zwart wit’. Hún feiten zijn de ware, tegensprekers zien het fout. Dat houdt voor hen in dat zij de ‘witte’ en anderen de ‘zwarten’ zijn.

gevoelskantMijn ervaring met intuïtieve mensen is dat ze doorgaans zoekend zijn. Zoekend naar een stukje aanvulling op hun beeld van de werkelijkheid. Luisterend naar anderen zoeken zij steeds naar de menselijke factor in het verhaal. Naar de beleving, de consequenties, de rechtvaardigheid, voor de betrokkenen.
In hun spreken hoor je voorzichtigheid, zorg in woordkeuze en openheid om echt te luisteren naar een eventuele nuance wijziging in hun opvattingen.
Hun denken is dan ook niet ‘zwart wit’ maar meer in een ‘tintenverloop’. Niet jij hebt ongelijk en zij hebben gelijk, maar meer: “dat wat je net zei, klopt voor mijn gevoel wel, maar hoe bedoel je dit?”

Als ik een gesprek tussen deze twee uitersten zie (grappig; ik kijk naar hun gedrag en luister dus minder) dan valt me op dat de Rationele persoon doordendert met zijn argumenten en de Intuïtieve zich mee stil houdt. Die vindt het geen vruchtbare bodem voor een werkelijk gesprek. En omdat het ‘ook zo bot is voor die ander om rechtstreeks weg te lopen’ nog even wacht op een goed moment daartoe.

Waar zit die oorsprong van de zelfverzekerde houding van de rationele mens? Dat triggert me en daarom zoek ik eens waar die vandaan komt. 

Als je terugkijkt in de geschiedenis dan zie je dat vanaf De Verlichting, (de hele 18e eeuw ongeveer) het idee ontstond dat voor alles een verklaring was, dat voor alles een antwoord viel te bedenken. Dit in tegenstelling tot die tijd er vóór waar de mensen nog meer mytisch dachten: Godenkrachten, Verschijnselen en Wonderen waren een normaal deel van het leven.
Gevoel van binnenSinds die Verlichting kreeg het verklaren, en daarmee de Ratio, een hoog aanzien. Niet alleen in de wereld van onderzoek en de daarbij opkomende wetenschap, maar alras ook in de hele samenleving. Ook de opvoeding ging die kant van de jonge mensen stimuleren en waarderen en zoals we weten: alles wat je aandacht geeft groeit. De Rationele kant van het menselijk denken groeide uit tot dominante kant. Waarmee direct de Gevoelsmatige kant in het slop kwam. Deze zachte kant werd gezien als ‘zo 1600’ , dus achterhaald en ouderwets. En een beetje mens, toch een sociaal dier, wil er bij horen en past zich aan. Het gevoelsmatige, intuïtieve werd dus vanaf toen voor de binnenkant van hun menszijn bewaard. Iets wat je niet besprak, alleen ervaarde en eventueel in muziek, theater of poëzie naar buiten mocht brengen. Het werd een kunstvorm ipv een deel van het mens zijn. Iets wat je volwaardig meeneemt in je houding, je gedrag, je denken en je zijn.

ratio dominantDeze disbalans van ons natuurlijke zijn bracht, zoals elke disbalans,  stress met zich mee. De gegroeide wetenschap leerde ons wat wijsheid was. Materieel eigendom zou aanzien en macht geven. Wie rijk werd zou gelukkiger en belangrijker zijn. Argumenten als *maar: niet in harmonie, *maar: niet gelijkwaardig , *maar: niet rechtvaardig, *maar: niet goed voor de natuur, * maar: niet relaxt, waren uitspraken van de ondergeschikte, niet gewaardeerde kant van het Gevoel. De Ratio wist inmiddels dat ze op steun kon rekenen en denderde dus door. De groep Rationelen groeide omdat de korte termijn resultaten hen daartoe stimuleerden. En dat was wat telde: de luxegroei voor het IK op de korte termijn.

half halfDe balans die we kenden van voor deze tijd: leven met de aarde en de mensen om je heen, raakte buiten beeld. Het samengaan van de tradities en het mededogen met de aarde en onze omgeving verschrompelde. Hierdoor groeiden we scheef met overheersend een dominante Ratio en een ondergeschoven Gevoelskant. Die geschiedenis zit nog steeds in ons en bepaalt de gang van zaken.

Maar hoe moet dat verder? Is er hoop voor de toekomst?

gevoelskant vraagtWat ik zie is dat er een steeds grotere groep mensen merkt dat die ondergeschoven Gevoelskant een berg wijsheid heeft. Wat ik ook zie is dat die wijsheid vriendelijk, ludiek en menswaardig verkondigd wordt, precies zoals de Gevoelskant zelf is, maar waar de Ratio overheen blaast. Dat de superieure houding van de Ratio nog steeds denkt: ik ben ‘wit’ en weet wat belangrijk is, jij bent ‘zwart’ en geen gelijkwaardige gesprekspartner met je gevoelsargumenten. Met andere woorden dat de Gevoelskant nog steeds als zwak wordt gezien, onvolwaardig en niet ter zake doende. De Ratio argumenten lijken nog steeds voorrang te nemen.

Hoe kan die ongelijkheid opgeheven worden?

gevoelskantIk denk dat die opheffing van groot belang is, omdat het de Gevoelskant is die weet dat
Ons consumentengedrag voortkomt uit ons ‘ik kan kopen dus ik besta’-houding.
Ons individualisme voortkomt uit onze ‘als ík het niet krijg, krijgt de buurman het misschien’-houding.
Onze uitgeputte aarde voortkomt uit ‘wij mogen de natuur gebruiken voor onze bestwil’- houding.
Onze stresscultuur voortkomt uit onze ‘veel hebben is status’-houding.
Onze polarisatie in de samenleving voortkomt uit onze ‘minachten van de Brein en Buik balans’- houding.
Ik denk dat we, om bij elkaar te komen elkaar moeten leren verstaan.
Ik denk dat de Ratio daar geen noodzaak toe ziet en dat het initiatief van de Gevoelskant moet komen.
Ik denk dat de Gevoelskant de taal van de Ratio moet bestuderen om hen op hun eigen manier aan te spreken omdat de taal van de Gevoelskant niet binnenkomt bij de Ratio.
Ik denk dat die taal geen woorden maar daden zijn.
Ik denk dat als de Ratio zo tegenargumenten gaat erváren en dat dat effectiever binnenkomt dan woorden.
Ik denk dat eigenzinnigheid met een basis van mededogen voor het geheel hier heel nodig is.
Ik denk dat de Gevoelskant hier erg sterk in is.
Ik denk dat samenwerking hier belangrijk voor is omdat het stemmetje uit het verleden: ‘hou het gevoel bij je binnen’ nog steeds in ons zit.
Ik denk dat dat stemmetje ons zelfvertrouwen kan ondermijnen waardoor het ons laat schreeuwen of zwijgen, iets wat beiden geen succes geeft.
Ik denk dat evenwichtigheid, rust en zelfvertrouwen ons verder kunnen helpen hierin. En dat de samenwerking met elkaar ons de mogelijkheid biedt elkaar daar steeds aan te herinneren.
gevoelskantgevoelskantgevoelskantgevoelskantgevoelskantgevoelskantgevoelskant

 

 

 

 

 

 

 

 

actief geduld

Ken je de term actief geduld?

actief geduldDat is niet het geduld als je met de stoom uit je oren wacht tot de ander gaat begrijpen wat je zegt en, een trapje verder, doet wat jij wilt.

Dat is ook niet heel vriendelijk kijken, diep ademhalen en de ander indringend aankijken in de hoop dat hij hoort wat je zegt en met je meebuigt.

Of trommelend met je vingers, of tippend met je tenen en je armen over elkaar triomfantelijk kijkt. Zo van: kijk mij eens rustig blijven na het 5 keer gevraagd te hebben.

Deze vormen van geduld

kennen we allemaal denk ik. Lekker menselijk zijn ze dus. Het jammere is dat deze vormen van geduld over het algemeen niet zo opbouwend zijn. En mensen verschillen van elkaar. Een gegeven dat nogal eens vraagt om bouwen. Aan relaties, aan plannen of organisatorische acties. Het is soms lastig die verschillen, maar ook prachtig en gelukkig maar dat ze er zijn. Zonder anderen misten we onze inspiratie, onze zijwegen om in te slaan en de speldenprik als we te lang in een bubbel verkeren. Actief geduld is voor mij een mooie manier om hier mee om te gaan. De term heb ik trouwend niet van mijzelf. Ooit in een ver verleden kreeg ik dit advies van een therapeut.

Hoe pak je het dan aan?

Stap 1: in eerste instantie heel goed weten wat je wilt. Ook weten dat je er een ander of anderen bij nodig hebt. En…deze ander(en) zitten nog niet op jouw spoor, en dat weet je ook.
Stap 2: Wees heel helder over wat je zou willen. Spreek het uit, overzichtelijk en gemotiveerd.
Stap 3: Dat is een lastige stap: Accepteer. Accepteer echt van binnen,  dat de ander in dit geval een ander tempo heeft dan jij. Het is tenslotte in jouw brein al een tijdje aan het borrelen. Geef die ander(en) ook de tijd hier over na te denken. Kom er niet steeds op terug, dat gaat zo zeuren. Ga dus niet aan die ander trekken.Wat is nu het actieve in dit geduld dan? Dat komt nu.
Stap 4: Iedere dag kun je nu deze wens visualiseren. Bedenk hoe het zal zijn, hoe het er uit ziet. Hoe het zal voelen. Wie er bij betrokken zijn en hoe die communicatie zal verlopen. Waar het is en hoe je die locatie vond of verbouwde / aankleedde. Steeds weer, elke dag zie je het voor je. Neem er actief een moment de tijd voor. Een kwartier op zijn minst. Tijdens het uitlaten van de hond, als je in de file staat. Als je net in bed ligt of onder de douche staat. Of ga er gewoon lekker voor zitten. In het zonnetje of nestel je op je lievelingsplekje in huis. Geniet van jouw idee en weet tegelijkertijd dat er een kans bestaat dat de ander wellicht niet mee zal gaan. Of niet op de manier zoals jij het nu ziet.

Jouw gedachten

gaan op de een of andere manier om je heen hangen. Jouw wens maakt je positief en blij. Als de ander(en) vragen naar de reden van je uitstraling kun je eerlijk zijn: ik fantaseer over hoe het zou zijn. Ik zie opties. Misschien brengt het een gesprek op gang. Misschien niet. Juist dat is weer het geduld. Hou het in dat geval weer bij jezelf.

Uit ervaring weet ik hoe leuk en mooi dit is. Dat je de ander de tijd en ruimte geeft. Dat, door er tijd overheen te laten gaan je je idee ook kan bijsturen. Het wordt minder extreem of hoogdravend. Zelfs overkwam het me dat het hele idee van tafel ging in mijn visualisatie, ik zag toch te veel haken en ogen. Te veel tijd wat geïnvesteerd moest worden. En vorige week kreeg ik een aanbod: Of ik mee wilde helpen met het maken van een kinderboek…    Én nog wel een kinderboek over de BetekenisEconomie. Twee vliegen in klap voor mij! Een droom komt uit.

 

 

 

 

De Betekeniseconomie

Dit Blog was een groeiend blog.

 Eind mei 2020 ontdekte ik de 5 colleges van Kees Klomp op LinkedIn. De helderheid waarmee hij uitleg geeft over wat de Betekeniseconomie nu precies inhoudt pakte me en dus wilde ik het kunnen samenvatten in een tekening. Een week klang kwam iedere dag een deel. De start met mijn interpretatie van zijn verhaal van Deel 1.

Kees Klomp1 2000

Vervolgens ben ik met deel 2 aan de slag gegaan. Na de beginselen van gisteren komen vandaag de achtergronden en kenmerken aan bod. Ik wordt er blij van alles zo op een rijtje te krijgen. ik hoop dat de tekeningen helpen deze wezenlijke informatie te verspreiden. Zodat we actief met zijn allen ons bewustzijn inzetten om ons als werkelijk mens te gedragen. <3 Kees Klomp2 2000

Deel 3. Hele mooie uitleg, denk ik, over hoe je een verandering aan kunt pakken. Zo logisch en zo basaal dat het bijna vreemd voelt dat, in ieder geval ik, dat nog niet eerder zag. :) 

Kees Klomp3 2000

Alweer deel 4. De transitie, van puur financiële winst als doel van onze economie naar de balans in financële, welzijns en welbevinden winst vraagt van bedrijven een enorme kanteling. Hoe ziet dat er op dit moment uit? Waar staan we? Wat gebeurt er al? Deze keer een overzicht hiervan.

Kees Klomp4 2000a

 En tot slot het laatste deel, deel 5. Hierin vertelt Kees Klomp over de kenmerken van de Betekenis-ondernemer. De serie is vol. Ik hoop dat de kennis die hij wil overdragen op deze visuele manier een boost heeft gekregen wat het verspreiden verbreed heeft.

Kees Klomp5 1500

 

 

 

 

 

 

 

 

Engels of liever Engels-Nederlands

kop Engels NLIt is obvious and needless to say

that when we are speaking in an international context, English will be the main language.
Ik begrijp dat en als dit een live gebeuren is, en ik bekend ben met het thema van gesprek, het gesprek gevoerd wordt in een kleine groep van 2-3 mensen, is er niets aan de hand. Mijn school Engels, vakantiegeklets en ervaring anderszins zijn dan voldoende toereikend om te luisteren, informatie op te slaan, mijn visie op een rijtje te krijgen, eventueel bij te schaven, en zo actief mee te doen.

In het geval

dat er in een grote groep om beurten gepraat wordt, óf het geen gesprek maar een verhandeling is, óf het om een vakgebied gaat waar ik onvoldoende in thuis ben maar wel nieuwsgierig naar ben, wordt het een heel ander verhaal. En dan maakt het voor mij  niet meer uit of er gesproken wordt of dat het geschreven staat.

Misschien ben ik wel een van de laatste volwassenen

die zich in zo een situatie ongemakkelijk voelt. Onzeker aan mijn capaciteiten ga twijfelen. Het mijzelf aandoe onnauwkeurig mijn eigenwaarde te bezien en deze omlaag haal. Om mij heen kijkend denk ik te zien dat iedereen meekomt met de inhoud van het verhaal en het dus wel aan mij zal liggen dat ik inmiddels afgehaakt ben en wegdroom in mijn eigen benauwende zelfbeeld welke deze situatie voortbracht.

Wat ongelooflijk jammer toch.

De inhoud was wellicht boeiend en uitdagend geweest. Mijn visie zou aangescherpt hebben kunnen worden en de meningen van anderen zouden mij hebben kunnen inspireren deze personen aan te spreken en hen zo te leren kennen. Hoe zit netwerken in elkaar? Hoe heerlijk kan dat zijn?

Mijn punt mag duidelijk zijn:

de steeds toenemende gewoonte om berichten op sociaal media in het Engels te schrijven, is ongetwijfeld menslievend bedoeld voor het hele internationale netwerk van de schrijver. Toch is dat netwerk groter dan alleen native or almost native english speakers. Daarom laat ik me horen. Het plaagt me. Als ik de drempel neem me te verdiepen in jouw bericht en halverwege gefrustreerd doorscroll omdat lezen, vertalen, onthouden, meedenken en dan ook nog een mening vormen te veel kan worden als er dan ook nog vaktermen en ‘professionele’ zinconstructies gebruikt worden.....

Empathische mensen die dit aan lijken te voelen

en hun verhaal ook in de vertaalde versie bijvoegen (eerst Nederlands en dan vertaalt naar het Engels komt ook voor!), zijn voor mij, tesamen met hun Engels sprekende connecties, goud waard.  Samen met deze Engelssprekenden voel ik mij dan gezien en verbonden met hun verhaal / bericht / kennis / ontdekking / mededeling.

Dus dierbaar netwerk, als jij die dit leest,

ook in internationaal gezelschap verkeert en je je bericht daarom in het Engels brengt het volgende:  het zou sympathiek en weldadig zijn je bericht in twee talen te posten. Voor mij en voor hen die net als ik, niet over de hele linie dom zijn, maar alleen iets minder ervaring hebben in het lezen van en luisteren naar informatie in Engels.
Heel veel dank daarvoor bij voorbaat.

voet Engels NL

 

 

 

 

 

 

Commonisme

commonisme

Commonisme, nee geen typfout. - CommOnisme –

Ik kwam het woord tegen in mijn zoektocht naar zodanig brede informatie dat ik ga begrijpen hoe en waarom de eventuele transitie van onze groei -groei- groei-economie naar een circulaire economie gaat/kan/zal(?) plaatsvinden. Hoe ik daar bij betrokken kan zijn met eigen kleine bijdrages. Of mijn bedrijf daar aan kan bijdragen. En wat die nieuwe economie dan voor gezicht zal hebben. 

Nu ben ik never nooit geïnteresseerd geweest in economie:

mijn hoofd vond het saai, mijn gevoel zei: het is een rare oneerlijke wereld die teveel gericht is op ikke ikke ikke, ten koste van anderen. Nu ik de opleiding bij Economie Transformers volg raak ik steeds meer in de ban van die nieuwe economie omdat de meer eerlijke verdeling, de zorg voor de aarde en alles wat er leeft, meer centraal komt te staan dan die eeuwige lust naar groei – meer – groter – rijker.

De woorden commonisme en commons vlogen me dus om de oren.

En ik begreep het wel zo een beetje maar wat ís het nu? Als non-econoom start ik blank in alle informatie wat zijn voor- én nadelen heeft. Het woord commonisme is bedacht door Kees Klomp. Na mijn onderzoekje vind ik het verschil tussen groei- en bloei-economie wel de meest compacte omschrijving. Daarnaast las ik de volgende verschillen: samenredzaamheid ipv zelfredzaamheid – markt en burgers werken samen ipv polarisering van beide groepen – de maatschappelijke impact van deze economie staat centraal ipv het plattrappende winstbejag en die te rijke minderheid die te veel politieke zaken ook in handen heeft, als centrale factor. Die maatschappelijke elementen in de circulaire economie zijn dan sociale elementen, verbondenheid en verantwoordelijkheid voor milieu en medemens.

Mijn conclusie tot zover ik het nu begrijp:

hier wordt ik warm en blij van. Het voelt rechtvaardiger en hoopvol. En hoop las ik ook, is voelen dat dát wat we normaal vonden misschien wel niet klopt. Dat veranderen eng kan zijn omdat je iets los moet late. Dat je jezelf daarbij kunt afvragen: waarom ben ik er zo aan gehecht, waar ben ik bang voor?
En ik voel weer hoop. Heerlijk.

Heb jij aanvullingen op mijn beschrijving van commonisme?

Heel graag. Ben jij je ook aan het verdiepen in die ciculaire economie? Welke boeken/artikelen lees jij? Welke podcasts luister je? Ik hou me aanbevolen. Zelf las ik artikelen in de Correspondent en MaatschappijWij. Als boeken las ik De Donuteconomie van Kate Raworth, De Meeste Mensen Deugen van Rutger Bregman, Sapiens van Yuval Noah Harari, 21 Lessen Voor De 21e Eeuw van Yuval Noah Harari. Ik ben bezig in Naar Een Economie Van Verbinding van Charles Eisenstein en De Onzichtbare Hand van Bas van Bavel ligt daarna bovenop mijn boekenstapel.

 

 

 

 

smily Geniet je dag!